top of page

Mijn werkwijze : interdisciplinair, emergent en dialoog

Interdisciplinair

Mensen houden van duidelijke scheidslijnen, van hokjes en keurig afgebakende disciplines. Iets is óf het een óf het ander. Maar ik ben niet in één hokje te plaatsen en dat geldt ook voor mijn werk. Het is een eclectisch samenspel van wat de meeste mensen zien als gescheiden werelden. Maar mijn nieuwsgierigheid overstijgt juist grenzen. Ze loopt vloeiend over van ontwikkelingspsychologie, sociale antropologie, complexiteits- en cognitiewetenschap in filosofie, kunst, architectuur, literatuur en poëzie. En de rijkdom van al die werelden komt samen in mijn werk.

Emergent 

Organisaties zijn complexe sociale constructies en vooraf van a tot z uitgekiende programma’s doen geen recht aan de spontane dynamiek die kenmerkend is voor die complexiteit. Daarom laat mijn manier van werken ruimte voor nieuwe inzichten en tussentijdse veranderingen. Ik hou ook rekening met de effecten van het werk zélf, omdat alles wat je binnen een complex systeem doet, dat systeem ergens op enig moment weer beïnvloedt. De context verandert dus  voortdurend en daar is geen programma of model tegen bestand.

Dit betekent overigens niet dat ik nooit modellen gebruik. [1] Modellen kunnen zeker nuttig zijn, zolang je je maar realiseert dat ze een abstractie van de werkelijkheid zijn. [2] Dat is niet per se een probleem. In ons brein creëren we voortdurend modellen of kaarten, omdat dit vaak de enige manier is om de complexiteit om ons heen te kunnen doorgronden. Het probleem ontstaat wanneer we de beperkingen van het model niet langer zien en de abstractie aanzien voor de werkelijkheid. [3] Ik gebruik modellen daarom vooral als een canvas voor dialoog en reflectie.

Dialoog

In mijn werk nemen onderzoekende gesprekken een belangrijke plaats in. Ze bieden een context waarbinnen we nieuwsgierig kunnen zijn naar elkaars inzichten en ervaringen en van en met elkaar kunnen leren. Ondanks dat dit soort gesprekken doorgaans het startpunt zijn van betekenisvolle verandering en vernieuwing, maken we er zelden tijd voor vrij. Het open karakter botst met ons zoeken naar snelle oplossingen. Maar onderzoekende  gesprekken beginnen niet met een probleem dat direct moet worden opgelost, maar met vraag die moet worden ontward en verkend. Ze resulteren niet in een to-do-lijstje of eenduidige oplossingen, maar leiden naar nieuwe inzichten en begrip voor elkaars opvattingen en perspectieven.

 

Toch mag je het open karakter niet verwarren met vrijblijvendheid. Ook een gesprek vraagt ontwerp en begeleiding, juist omdat er geen concreet einddoel is. En dit geldt  voor alles wat ik doe, van coachings- en groepsgesprekken tot interventies, workshops en cultuurprogranma’s. Ik schets deze eenheden van verandering binnen de contouren van het moment en creëer een kader voor het delen van ervaringen, voor dialoog en reflectie. De schets is altijd met potlood, het kader poreus. Het biedt ruimte aan de meanderende aard van ons denkproces. Ik faciliteer dit proces, leg het denken bloot en maak patronen zichtbaar. Als een trim tab zet ik mensen in beweging en breng zo betekenisvolle veranderingen op gang. [4] Mijn expertise ligt niet in het kennen van de juiste antwoorden, maar in het doorbreken van ingeslepen processen, denk- en gedragspatronen en het creëren van de omstandigheden of, zo je wilt, de ruimte waarin de best denkbare mogelijkheden kunnen ontstaan.

[1] Omdat ik bovendien onafhankelijk ben, kan ik putten uit een zee aan modellen en frameworks. Ik ben immers niet gebonden aan één specifiek model, zoals veel consultancy-organisaties die claimen hét ultieme model (of framework of stappenplan) in huis te hebben en waarin ze iedere organisatie proberen te persen, ongeacht de organisatiespecifieke context.

[2] “All models are wrong, but some are useful” is een aan de Britse statisticus George E. P. Box toegeschreven quote.

[3] In The Map Is Not the Territory laat Shane Parrish zien waartoe dit denken kan leiden.

[4] The Magic of the “Trim Tab”: Richard Buckminster Fuller on the Greatest Key to Transformation and Growth, Maria Popova (The Marginalian)

bottom of page