De vier essays in de bundel ‘Voorbij vaardigheden’ benaderen leiderschap niet als een verzameling van vaardigheden, maar als innerlijke conditie. Over de vraag wat in een mens aanwezig moet zijn, als innerlijke architectuur. Aanleiding was de observatie dat de meeste leiderschapsliteratuur beschrijft wat leiders moeten doen, maar zelden vraagt wat leiders moeten zijn. En nog minder wat er in hen moet hebben plaatsgevonden — welke innerlijke beweging, welke confrontatie met onzekerheid, welk uithouden in de tussenruimte — voordat dat zijn überhaupt mogelijk is. Deze vier essays zijn een poging deze vraag te verkennen.

 

Het eerste essay verkent de discipline van het niet-weten — de gelaagdheid van onzekerheid en de reflexen die we ontwikkelen om haar te ontwijken. Het tweede gaat over de kunst van het stilstaan — de innerlijke ruimte die nodig is om überhaupt te kunnen zien. Het derde verdiept wat het betekent om onzekerheid niet te verdragen maar te bewonen, en het vierde en laatste essay trekt de consequentie: hoe oordeel je en bepaal je koers wanneer geen enkel kader houvast biedt? Ze bieden geen methode of blauwdruk, maar verkennen de innerlijke architectuur die bepaalt of een leider werkelijk aanwezig kan zijn in het moment.